نکتهٔ اصلی: آزمایشی بزرگ که عمدتاً چیز خاصی پیدا نکرد
کپسول‌های کارنوزین به عنوان تقویت‌کنندهٔ استقامت عضلانی تبلیغ می‌شوند. یک آزمایش تصادفی کنترل‌شدهٔ دو سو با دارونما روی ۲۹۹ نفر، این ادعا را به تست گذاشت و بیشتر نتایج به‌صراحت نشان دادند که کارایی قابل‌توجهی ندارند. چند سیگنال زیرگروهی ظاهر شدند که می‌توانند بررسی شوند، البته بدون افراط در تبلیغات.
این مطالعه در Journal of the International Society of Sports Nutrition منتشر شد و توسط تیمی از دانشگاه‌های لوئیزویل و بِلرمین به رهبری اوتول و بهتنگر انجام شد. نویسندگان اشاره می‌کنند که کارنوزین و پیش‌ساز آن، بتا‑آلانین، به‌طور گسترده‌ای به‌عنوان مکمل‌های عملکردی مصرف می‌شوند، اما «کارایی کارنوزین هنوز به‌دقت ارزیابی نشده است».
آنچه واقعاً انجام دادند
- طرح مطالعه: آزمایش بالینی تصادفی، دو‌سو و کنترل‌شده با دارونما
- تعداد شرکت‌کنندگان: ۲۹۹ نفر
- دوز: ۲ گرم کارنوزین در روز، به‌صورت کپسول
- مدت زمان: حدود ۱۲ هفته (ارزیابی در ابتدا، حدود ۶ هفته و ۱۲ هفته)
- آزمایش‌های عملکردی: قدرت دست (hand grip)، پرتاب ساق برای خستگی، آزمون قدم‌زنی ۲ دقیقه‌ای، و سرعت راه رفتن
- نمونه‌برداری: در هر بازدید خون و urine جمع‌آوری شد
پژوهشگران تغییرات مطلق و نسبی نسبت به مبنا را برای هر معيار عملکردی محاسبه کردند و کارنوزین را با دارونما مقایسه کردند.
نتیجهٔ سرخطی: بیشتر بی‌تفاوت
در تمام معیارهای عملکردی، کارنوزین بر دارونما برتری نشان نداد. نویسندگان گزارش کردند که هیچ تفاوت معناداری (p < 0.05) برای هیچ‌یک از معیارها به‌جز دو یافته زیرگروهی مشاهده نشد. این شامل قدرت دست و سرعت راه رفتن نیز می‌شود؛ چکیده می‌گوید در آزمون قدم‌زنی یا پرتاب ساق نیز برتری کلی مشاهده نشد.
اگر انتظار یک نتیجهٔ «کارنوزین برای همه استقامت را افزایش می‌دهد» را داشته باشید، این آزمایش آن را تأیید نمی‌کند.
دو سرنخ زیرگروهی
۱. پرتاب ساق در افراد زیر ۴۰ سال (۶ هفته). افراد زیر ۴۰ سال که کارنوزین مصرف می‌کردند، تعداد پرتاب‌های ساق تا خستگی بیشتری نسبت به گروه دارونما داشتند (p = 0.018).
۲. آزمون قدم‌زنی در مردان بالای ۴۰ سال (۱۲ هفته). مردان بالای ۴۰ سال که کارنوزین می‌خوردند، قدم‌های بیشتری در آزمون قدم‌زنی ۲ دقیقه‌ای ثبت کردند (p = 0.010). در مجموع مردان دریافت‌کننده کارنوزین، این اثر تنها به‌صورت یک روند (p = 0.06) ظاهر شد.
نویسندگان نتیجه‌گیری می‌کنند که احتمالا فواید کارنوزین محدود به مردان و گروه‌های سنی خاص است و «احتمالاً در افرادی که حرکات تکراری کوتاه‌مدت انجام می‌دهند، اثر مفیدی دارد».
چرا باید این سرنخ‌ها را با احتیاط بخوانید
- تحلیل‌های زیرگروهی شکننده‌اند. تقسیم یک آزمایش بر اساس سن و جنس موجب تولید مقایسه‌های متعدد می‌شود؛ با تعداد کافی تقسیم، برخی مقادیر p‑value به‌راحتی زیر ۰.۰۵ می‌افتند صرفاً به‌دلیل شانس. در چکیده هیچ تصحیحی برای آزمون‌های متعدد ذکر نشده است.
- الگوی پراکنده. یک سیگنال در افراد جوان پس از شش هفته روی آزمون ساق ظاهر شد؛ سیگنال دیگر در مردان مسن پس از دوازده هفته روی آزمون قدم‌زنی بود. هیچ داستان یکنواختی در طول زمان، آزمون یا گروه‌ها وجود ندارد.
- یک روند، یک کشف نیست. مقدار p = 0.06 برای تمام مردان آستانهٔ اعتبار آماری را برآورده نمی‌کند.
- نتیجه‌گیری پیش از داده‌ها. عبارت «بهبود استقامت عضلانی و کاردیو‑تنفسی» در گروه‌های خاص، بیان قوی‌تری نسبت به یک آزمایش عمدتاً تهی با دو کشف جداگانه است.
- جزئیات در چکیده ناقص‌اند. جمعیت‌شناسی شرکت‌کنندگان، اندازهٔ اثر، سطح پیروی یا اینکه تحلیل‌های زیرگروهی پیش‌ویزینی بودند یا نه، ذکر نشده‌اند. بنابراین نمی‌توان بیش از این دربارهٔ آن‌ها قضاوت کرد.
بهترین برداشت این است که این سیگنال‌ها برای تولید فرضیه هستند، نه برای اثبات قطعی.
کارنوزین در مقابل بتا‑آلانین: مقایسه‌ای صادقانه
این آزمایش کارنوزین را بررسی کرد، نه بتا‑آلانین، و دو ماده را به‌صورت مستقیم مقایسه نکرد. در ادامه به برخی منابع دیگر اشاره می‌شود.
کارنوزین از ترکیب بتا‑آلانین و هیستیدین تشکیل می‌شود. بتا‑آلانین معمولاً به‌عنوان عامل محدودکنندهٔ تولید کارنوزین در عضله شناخته می‌شود؛ به همین دلیل، تمرکز تغذیه ورزشی بیشتر روی آن است. پروتکل‌های رایج بتا‑آلانین چند گرم در روز به‌صورت تقسیم شده بر چند وعده مصرف می‌شوند، چون دوزهای بزرگ می‌توانند حس سوزن‌سوزن (پارهستزی) ایجاد کنند. تحقیقات دربارهٔ بتا‑آلانین گسترده‌تر و مستندتر است و نشان می‌دهد مزایای متوسطی در تلاش‌های با شدت بالا (یک تا چند دقیقه) دارد.
چیزی که این آزمایش اضافه می‌کند، یک تست بزرگ، کنترل‌شده با دارونما برای کارنوزین خوراکی ۲ گرم در روز در جمعیتی گسترده است؛ ولی نتیجه عمدتاً تهی بود. این بدان معنا نیست که کارنوزین بی‌فایده است، بلکه نشان می‌دهد ادعای برتری نسبت به بتا‑آلانین، که بهتر مطالعه شده، با این داده‌ها تقویت نمی‌شود.
نکات عملی
- دوز: این آزمایش تنها از ۲ گرم در روز استفاده کرد؛ بنابراین این تنها دوزی است که می‌توان بر پایهٔ آن استناد کرد.
- زمان مصرف: چکیده اشاره‌ای به زمان روز یا رابطهٔ آن با تمرینات نکرده؛ پس هیچ پروتکل زمان‌بندی خاصی را نمی‌توان از این مقاله استخراج کرد.
- مدت دوره: سیگنال پرتاب ساق در حدود ۶ هفته و سیگنال آزمون قدم‌زنی در حدود ۱۲ هفته ظاهر شد، اما به‌دلیل نکات فوق، این زمان‌بندی‌ها قابل‌اعتماد نیستند.
- افرادی که می‌توانند در نظر بگیرند: کسانی که کنجکاو هستند و می‌پذیرند شواهد محدود است. نویسندگان بیشترین مزیت محتمل را برای وظایف حرکتی کوتاه‌مدت تکراری می‌بینند، با احتمال سیگنال در بزرگسالان زیر ۴۰ سال (پرتاب ساق) و مردان بالای ۴۰ سال (آزمون قدم‌زنی).
- کسانی که به دنبال افزایش قدرت دست یا قدرت کلی هستند؛ این آزمایش هیچ نکته‌ای در این زمینه نشان نداد.
- کسانی که انتظار بهبود سرعت راه رفتن دارند؛ این هم یافت نشد.
- زنان؛ نویسندگان اشاره کردند فواید محدود به مردان بود، هرچند این همان تحلیل زیرگروه است.
- افرادی که بودجهٔ محدودی دارند؛ بهتر است آن را روی تمرین، خواب و پروتئین صرف کنند.
هر کس باردار است، بیماری مزمن دارد یا داروی خاصی مصرف می‌کند، باید پیش از شروع هر مکملی با پزشک مشورت کند. چکیده به این جمعیت‌ها پرداخته نیست.
جمع‌بندی
آزمایش تصادفی بر ۲۹۹ نفر با مصرف ۲ گرام کارنوزین در روز، برتری کلی نسبت به دارونما در قدرت دست، پرتاب ساق، آزمون قدم‌زنی و سرعت راه رفتن نشان نداد. تنها موفقیت‌ها شامل بهبود پرتاب ساق در افراد زیر ۴۰ سال و بهبود آزمون قدم‌زنی در مردان بالای ۴۰ سال بود. این نتایج جالب‌اند ولی به‌عنوان نتایج زیرگروهی نیاز به تکرار دارند پیش از اینکه به‌عنوان نکتهٔ ثابت تلقی شوند. نویسندگان عدم وجود تضاد منافع را گزارش کرده‌اند.
