راه‌حل طبیعی: ۲۱۵ میلیون هکتار از زمین‌های گرمسیری می‌توانند به‌صورت خودبه‌خودی جنگل‌ها را بازسازی کنند
یک مطالعهٔ پیشرو که در نشریه Nature منتشر شد، نشان می‌دهد ناحیه‌ای به مساحت ۲۱۵ میلیون هکتار — بزرگتر از کل مساحت مکزیک — توانایی بازسازی خودبه‌خودی جنگل‌ها را در تمام مناطق گرمسیری جهان دارد. این کشف، گزینه‌ای مقرون‌به‌صرفه‌تر نسبت به برنامه‌های گران‌قیمت کاشت درخت ارائه می‌دهد و می‌تواند مقادیر عظیمی از کربن را جذب کرده و تنوع زیستی را بازگرداند.
قدرت بازسازی طبیعی
تحقیقات به سرپرستی رنتو کروئزیلز و تیمی بین‌المللی از دانشمندان، الگوهای جنگلی را از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۶ بررسی کرد تا مدلی با وضوح بالا بسازد که پیش‌بینی می‌کند کجاهای جنگل‌های گرمسیری می‌توانند به‌صورت طبیعی بازگردند. با استفاده از تصاویر ماهواره‌ای با وضوح ۳۰ متری، این تیم نواحی جنگل‌زدایی را که شرایط زیست‌محیطی لازم برای بازگشت خودبه‌خودی جنگل را دارند، نقشه‌برداری کرد.
«بازسازی طبیعی نه تنها از نظر هزینه کمتر از کاشت درخت است، بلکه معمولاً به جنگل‌های متنوع‌تری منجر می‌شود.»
این یافته به باور رایجی که بازسازی فعال از طریق کاشت درخت همیشه بهترین راه برای بازگشت جنگل است، چالش می‌کشد.
پتانسیل عظیم جذب کربن
مطالعه تخمین می‌زند که این جنگل‌های بازسازی‌شده به‌صورت طبیعی می‌توانند در طول ۳۰ سال حدود ۲۳٫۴ گیگاتن کربن (بین ۲۱٫۱ تا ۲۵٫۷ گیگاتن) جذب کنند. برای درک بهتر، این مقدار بخش قابل‌توجهی از کاهشهای کربنی مورد نیاز برای دستیابی به اهداف اقلیمی جهانی را پوشش می‌دهد. ذخیره‌سازی کربن عمدتاً در زیست‌توده بالایی گیاهان — یعنی درختان در حال رشد و بلوغ — رخ می‌دهد.
پنج کشور کلیدی
پنج کشور بیش از نیمی از این پتانسیل بازسازی را در اختیار دارند: برزیل، اندونزی، چین، مکزیک و کلمبیا که مجموعاً ۵۲ ٪ از نواحی شناسایی‌شده را شامل می‌شوند. این تمرکز نشان می‌دهد هدف‌گذاری برنامه‌های احیا در این کشورها و بهره‌گیری از قابلیت‌های بازسازی طبیعی آن‌ها چقدر حیاتی است.
برزیل پیشتاز است؛ چرا که جنگل‌های وسیع آمازون و جنگل‌های اقیانوسی آن به شدت تحت فشار قطع‌جنگل قرار گرفته‌اند. اندونزی نیز با جزایر گرمسیری‌اش فرصت‌های فراوانی برای بازسازی جنگل فراهم می‌کند.
پیامدهای سیاستی و اثرات جهانی
این نتایج پیامدهای عمیقی برای سیاست‌های اقلیمی بین‌المللی و استراتژی‌های حفاظت از طبیعت دارد. به جای تمرکز صرف بر برنامه‌های گران‌قیمت کاشت درخت، دولت‌ها و سازمان‌های حفاظتی می‌توانند نواحی را شناسایی کنند که حفاظت ساده از زمین در برابر تخریب، اجازه می‌دهد جنگل‌ها به‌صورت طبیعی بازگردند.
تحقیقات یک نقشهٔ دقیق با وضوح ۳۰ متری ارائه می‌دهند که امکان تصمیم‌گیری محلی و هدفمند را فراهم می‌کند؛ به سیاست‌گذاران اجازه می‌دهد تا مناطق خاصی را که بیش‌ترین احتمال موفقیت بازسازی طبیعی را دارند، شناسایی کنند. این رویکرد می‌تواند تصور ما از بازسازی جنگل و استراتژی‌های جذب کربن را در سراسر جهان متحول کند.
