Rozwiązanie Natury: 215 milionów hektarów tropikalnej ziemi może naturalnie odnowić lasy
Przełomowe badanie opublikowane w czasopiśmie Nature wskazuje, że obszar większy niż Meksyk – 215 milionów hektarów – ma potencjał do naturalnej regeneracji lasów w tropikalnych regionach świata. Odkrycie to proponuje kosztowo efektywną alternatywę dla drogich programów sadzenia drzew i może pochłonąć ogromne ilości dwutlenku węgla, jednocześnie przywracając bioróżnorodność.
Potęga naturalnej regeneracji
Badanie, prowadzone przez Renato Crouzeilles i międzynarodowy zespół naukowców, przeanalizowało zmiany w pokrywie leśnej w latach 2000‑2016, tworząc model o wysokiej rozdzielczości, który przewiduje, gdzie tropikalne lasy mogą samoczynnie odrastać. Korzystając ze zdjęć satelitarnych o rozdzielczości 30 m, zespół zmapował wycięte obszary, które posiadają warunki środowiskowe niezbędne do naturalnego powrotu lasu.
„Naturalna regeneracja nie tylko jest bardziej opłacalna niż sadzenie drzew, ale często prowadzi do bardziej bioróżnorodnych lasów” – podkreślają autorzy. To odkrycie podważa powszechną opinię, że aktywna rekultywacja poprzez sadzenie drzew jest zawsze najskuteczniejszą metodą przywracania lasów.
Ogromny potencjał sekwestracji węgla
Według szacunków autorów, naturalnie regenerujące się lasy mogą pochłonąć 23,4 gigatony dwutlenku węgla w ciągu 30 lat (zakres 21,1‑25,7 gigatony). Dla porównania, jest to znaczący wkład w redukcję emisji niezbędną do osiągnięcia globalnych celów klimatycznych. Magazynowanie węgla odbywałoby się głównie w biomasy nadziemnej, gdy drzewa rosną i dojrzewają.
Pięć krajów odgrywa kluczową rolę
Pięć państw odpowiada za ponad połowę tego potencjału regeneracji: Brazylia, Indonezja, Chiny, Meksyk i Kolumbia – razem stanowią 52 % zidentyfikowanych obszarów. Taka koncentracja podkreśla, jak istotne jest skierowanie działań przywracających w tych krajach oraz wykorzystanie ich naturalnych zdolności regeneracyjnych.
Brazylia prowadzi w rankingu, co nie jest zaskoczeniem, biorąc pod uwagę rozległe obszary Amazonii i Lasy Atlantyckie, które doświadczyły intensywnej deforestacji. Bezpośrednio za nią plasuje się Indonezja, której tropikalne wyspy oferują znaczne możliwości odnowy leśnej.
Implikacje polityczne i globalny wpływ
Wyniki te mają daleko idące konsekwencje dla międzynarodowej polityki klimatycznej i strategii ochrony przyrody. Zamiast koncentrować się wyłącznie na kosztownych programach sadzenia drzew, rządy i organizacje ochrony środowiska mogą identyfikować tereny, w których sama ochrona przed dalszym zakłóceniem umożliwi naturalny powrót lasów.
Badanie dostarcza mapy drogowej do realizacji krajowych i globalnych zobowiązań środowiskowych, w tym celów zawartych w Porozumieniu Paryskim oraz w Celach Zrównoważonego Rozwoju ONZ. Wykorzystując potencjał naturalnej regeneracji, państwa mogą spełniać zobowiązania szybciej i z lepszymi rezultatami pod względem bioróżnorodności.
Mapowanie w rozdzielczości 30 m umożliwia także precyzyjne, lokalne podejmowanie decyzji, pozwalając decydentom wskazać konkretne miejsca, w których naturalna regeneracja ma największe szanse powodzenia. To szczegółowe podejście może zrewolucjonizować sposób, w jaki myślimy o przywracaniu lasów i strategiach sekwestracji węgla na całym świecie.
