ژلهای بیکربنات میانی مسیر: 12‑وات افزایشی در تست دوچرخهسواری سه ساعته
اگر بهترین زمان برای مصرف بیکربنات پیش از مسابقه نباشد، بلکه حین آن باشد چه خواهد شد؟ یک آزمایش تصادفی‑متقاطع جدید بر روی ۱۱ دوچرخهسوار آموزشدیده، ژلهای بیکربنات‑پلاس‑کربوهیدرات را در طول یک سواری سه ساعته آزمود. در وضعیت خسته پس از سواری، توان تست ۱۲‑دقیقهای ۱۲ وات بیشتر از حالت تنها کربوهیدرات شد و علائم گوارشی تفاوتی نشان نداد. اما در اسپرینتها و تلاشهای دو دقیقهای هیچ سود معنیداری دیده نشد؛ نمونه آزمایشی کوچک بود و محصولات توسط MNSTRY تأمین شد. در ادامه به جزئیات نتایج میپردازیم.
جوش شیرین + اسپرینتها: دوزی که در تمام آزمونها بر پلاسبو غلبه کرد
یک کارآزمونی تصادفی جدید در بازیکنان بسکتبال نشان داد که افزودن جوش شیرین (سدیم بیکربنات) به چهار هفتهٔ تمرینهای فواصل سرعتی، نتایج بهتری نسبت به پلاسبو در پرش، اسپرینت، چابکی، تست یو‑یو و توان ویگنت به همراه دارد. دوز ۰٫۴۵ گرم بر کیلوگرم، که نسبت به ۰٫۳ گرم بر کیلوگرم در تمام پارامترها برتری داشت، میتواند گزینهای کمهزینه برای ورزشکاران تیمی باشد؛ اما مشکلات گوارشی و محدودیتهای مطالعه (نمونه کوچک، دوره کوتاهمدت، فقط مردان) باید مدنظر قرار گیرد.
بیکربنات سدیم ۱۷ ثانیه نسبت به سیتریت سدیم و ترکیب آن برتری داشت
همگی بر این باورند که ترکیب چند بافر، بهتر از استفادهٔ منفرد از یک بافر است. در یک آزمایش متقاطع روی ده ورزشکار زن حرفهای کراسفیت، سدیم بیکربنات زمان مسابقهٔ ۶ کیلومتر را ۲۱٫۵ ثانیه نسبت به دارونما کاهش داد، در حالی که سیتریت سدیم و ترکیب دو ماده تغییری واضح نشان ندادند. بیکربنات علاوه بر سیتریت ۱۱٫۶ ثانیه و نسبت به ترکیب ۱۷٫۲ ثانیه سریعتر بود. نکتهٔ مهم این بود که پیش از تمرین، این بافر باعث ناراحتی گوارشی بیشتری شد. در ادامه، نتایج مطالعه، دلایل عدم موفقیت ترکیب و روشهای ایمن برای آزمون آن را بررسی میکنیم.