Żele z wodorowęglanem przyjmowane w trakcie jazdy podniosły moc o 12 W w 3‑godzinnym teście rowerowym
A co, gdyby najlepszy moment na przyjęcie wodorowęglanu nie był przed zawodami, lecz w ich trakcie? Nowe, randomizowane badanie crossover z udziałem 11 wytrenowanych kolarzy sprawdziło żele z wodorowęglanem i węglowodanami podczas 3‑godzinnej jazdy. Po wysiłku w stanie zmęczenia moc w 12‑minutowym teście czasowym była wyższa o 12 W w porównaniu do samego węglowodanu, a objawy żołądkowo‑jelitowe nie różniły się. Jednak sprinty i wysiłki 2‑minutowe nie wykazały istotnej poprawy, próbka była mała, a produkty pochodziły od MNSTRY. Oto, co naprawdę mówią liczby.
100 g węglowodanów na godzinę sprawiło, że kolarze byli szybsi — i nie był to glikogen
Po czterech godzinach intensywnego treningu kolarze, którzy przyjmowali 100 g węglowodanów na godzinę, tracili mniej mocy niż ci, którzy brali jedynie 60 g. Zaskoczeniem było to, że ich zapasy glikogenu w mięśniach były praktycznie takie same. To randomizowane, podwójnie ślepe badanie krzyżowe z udziałem 15 wytrenowanych mężczyzn wskazuje, że korzyść wykracza poza oszczędzanie glikogenu. Przedstawiamy liczby, protokół glukoza‑fruktoza 1:0,8 oraz praktyczne wskazówki, a także omawiamy, dla kogo ten protokół może nie być odpowiedni i dlaczego małe, wyłącznie męskie grupy badawcze mają znaczenie.